— Rozkaz do wszystkich ciężkich krążowników, panie Monet! Natychmiast wracać do szyku! Powtarzam: wszystkie ciężkie krążowniki mają natychmiast wrócić na poprzednie pozycje!

Na holoprojekcji taktycznej widać było, że cztery z pięciu odlatujących okrętów zawróciły i zajęły poprzednie pozycje w szyku, sprzęgając się natychmiast z siecią obrony antyrakietowej. Natomiast HMS Warlock nadal uciekał, mimo że jego pierwszy oficer, łamiąc wszelkie tradycje, sklął Younga od ostatnich. To wyrwało tego ostatniego ze stuporu — odpowiedział tym samym, nie kryjąc paniki w głosie, a nim skończył, holoprojekcja zgasła, zapaliły się natomiast światła na sali.

— Uważam, że pokazałam państwu najistotniejszą część materiału dowodowego — w absolutnej, ogłupiałej ciszy rozległ się głos kapitan Ortiz, która dodała, widząc uniesioną dłoń: — Słucham, komandorze Owens?

— Czy Warlock wrócił później do szyku, ma’am?

— Nie — odparła, starannie neutralnym tonem, co zupełnie jednoznacznie wyrażało jej opinię o Youngu.

Owens usiadł z lodowatym błyskiem w oczach.

Ciszę, która zapadła, przerwało dopiero chrząknięcie admirał Cordwainer, która odezwała się, patrząc wymownie na sir Luciena Corteza:

— Nie sądzę, sir, by istniały jakiekolwiek wątpliwości co do tego, iż kapitan Harrington przekroczyła swe uprawnienia, nie przekazując dowództwa właściwemu oficerowi. Nie jest to jednakże żadne wytłumaczenie dla postępowania kapitana lorda Younga. Jego zachowania zresztą nic nie tłumaczy, dlatego też w pełni, bez żadnych zastrzeżeń popieram rekomendacje sądu oficerskiego i zgadzam się z opinią admirała Parksa.

— Ja również zgadzam się w zupełności. — Ton Corteza był ponury, ale zdecydowany. — Jeśli zaś chodzi o postępowanie kapitan Harrington, to pochwalili je: admirał Sarnow, admirał Parks, Pierwszy Lord Przestrzeni, baronowa Morncreek, a także Jej Królewska Mość. Nie sądzę więc, abyś musiała się tym martwić, Alyce.