A potem jedna rakieta przeleciała przez obronę antyrakietową dotąd nawet nie draśniętego Warlocka i detonowała w pobliżu jego burty. Dwa promienie laserowe zdołały dotrzeć do celu i na mostku zawyły alarmy uszkodzeniowe. Zniszczenia nie były wielkie, a w porównaniu z uszkodzeniami innych okrętów wręcz drobne, ale wystarczyły. Cienki, przerażony tenorek kapitana lorda Younga zgrzytnął wszystkim po nerwach, zmuszając do oderwania wzroku od tego, co działo się na mostku Nike, i skupienia się na tym, co miało miejsce na mostku HMS Warlock.

— Rozkaz dla całej eskadry! Rozproszyć się! Powtarzam: rozkaz rozproszenia dla wszystkich okrętów eskadry!

Alyce Cordwainer spojrzała na holoprojekcję taktyczną, z pełną przerażenia fascynacją obserwując, jak okręty 17. eskadry ciężkich krążowników wykonują rozkaz, oddalając się na wszystkie strony od sił głównych. Wszystkie poza HMS Merlin, który nadal jak przylepiony trzymał się burty okrętu flagowego, w dalszym ciągu desperacko niszcząc celujące w niego rakiety. W następnej sekundzie zapanował chaos — starannie opracowana i skuteczna w większości przypadków misterna sieć obrony przeciwrakietowej Grupy Wydzielonej przestała istnieć i skutki były widoczne natychmiast. Lekki krążownik Arethusa zmienił się w ognistą kulę, a odsłonięta nagle burta Cassandry rozjarzyła się od wielokrotnych trafień, w efekcie których lewoburtowa osłona przestała istnieć, co oznaczało, że następne trafienie zakończy istnienie okrętu. Przez to zamieszanie przebił się wyraźny i zimny sopran Honor Harrington:

— Panie Monet, natychmiast wywołać Warlocka! Te okręty muszą wrócić na pozycje!

Admirał Cordwainer odruchowo spojrzała na obraz mostka HMS Warlock, widząc że oficer łączności Nike wykonuje właśnie polecenie. I z niejakim zdziwieniem stwierdziła, że Pavel Young nie reaguje. Wpatrywał się w swego oficera łączności, nie chcąc czy też raczej nie mogąc wykrztusić słowa, a na twarzy jego zastępcy pojawił się wyraz osłupienia.